Heerlijk uitgezongen bij mijn geliefde koortje in Bennekom, zat ik vol goede moed in de trein op weg naar Utrecht, naar huis. Ik was natuurlijk al ijverig verdiept in de lesstof voor morgen, toen er opeens een stem door de luidsprekers klonk: "Vanwege een ongeluk op ons traject gaat deze trein voorlopig niet rijden. Wij raden reizigers naar Amsterdam aan via Amesfoort te reizen." En reizigers naar Utrecht dan?! Ze laten je gewoon zitten, barsten, alsof je de hele avond niks te doen hebt, en als je zelf niks doet laten ze je daar zitten tot Sint Juttemis en en en ...
In ieder geval, de trein reed niet, en voor ik het wist zat ik weer in de bus naar mijn ouderlijk huis (wat heerlijk om dat te kunnen zeggen :)). Echter, mijn avond was nog niet ten einde. Toen ik van de bus naar huis liep hoorde ik ineens aan de andere kant van de rotonde een vallende fiets, met jongetje.. Aangereden, door een auto. Natuurlijk een uitgelezen kans om mijn goede daad voor deze week te verrichten, dus ik snel naar het arme kind en help hem overeind. Gelukkig had hij niks, alleen tranen. Op mijn o zo tactische vraag die altijd gesteld wordt in dit soort situaties: "waar heb je pijn?" antwoordde hij, met een klein beschamend glimlachje: "aan mn kont." De geschrokken aanrichter van al dit verdriet wilde het jochie naar huis brengen, maar het was de fiets van z'n zus (nu met een scheef stuur, wat zijn gemoedstoestand ook niet erg bevorderde), en deze zus had de fiets morgen weer nodig. "Weet je wat", zo stelde de alleraardigste man voor, "dan fiets jij naar huis, en rijd ik heel rustig acher je aan, goed?" Met een trillend onderlipje, en de wangen nog nat betraand, antwoordde de uiterst pientere jongen: "nou, okee", en hij haalde zijn mobiel uit z'n zak, "maar dan noteer ik wel even uw kenteken.."

Ik weet niet of ik in deze situatie nog zo alert was geweest. Koning.