Werkverkeer

Alle vrouwen kennen het denk ik wel;
je zit op de fiets en plots hoor je gejoel, gefluit, gezwaai, geknipoog
of ander van dat soort fratsen...mannen die op straat aan het werk zijn
en kennelijk niks beters te doen hebben dan aandacht besteden aan het
"vrouwelijk schoon".

Hoe ik daar meestal op reageer? Niet. Ik fiets door en lach, zwaai of
joel niet terug. Niks geen aandacht. Misschien wordt het tijd mijn
standpunt daarin aan te passen.
Namelijk kwam ik er vandaag achter dat je met deze non-reactie
blijkbaar niet ongestraft weg komt...

Vandaag was het vies weer. Ik was net klaar met schoonmaken bij een
lieve mevrouw, stond op het punt om weg te gaan en tuurlijk, het begon
te regenen, zeg maar gerust hosen. 'Zucht'.
De cliënte (zoals ik haar moet noemen) tovert een kanarie-gele poncho
tevoorschijn, en adviseerd me deze aan te trekken. Whatever, denk ik
en doe hem aan. Ik kijk in de spiegel, verbaasd hoe ongelovelijk
charmant (ahum) ik eruit zie.

Ik stap op m'n fiets en merk direct dat deze poncho weinig zin heeft,
maargoed, het gaat meer om het idee (denk ik?).

Ik fiets over de Edese weg en dan gebeurd het...ik hoor dat er achter
me een wat groter voertuig aan komt rijden. Als in slowmotion rijdt
het voertuig, wat een vrachtauto blijkt te zijn, heel hard vlak langs
me heen. Een gigantische plas water wordt in de lucht gegooid en daalt
in zijn totaliteit op mij neer, gatver! Kléddernat ben ik, en boos.
Een "aaaaah!" en vervolgens een mannelijk geslachtsdeel slinger ik naar
het hoofd van de bestuurder, wat weinig voldoenig geeft, natuurlijk
hoort ie dat niet.

Dan valt mijn blik op wat er met grote letters achter op de vrachtwagen staat:
Werkverkeer

x
een inmiddels weer droge Tirs